تهران 1392
مساحت 12800 متر مربع

تپه های عباس آباد از دیر باز مورد توجه دولت های حاکم قرار داشت ، به گونه ای که در دوره پهلوی دوم در نظر بود در این منطقه محله ای اداری و حکومتی ایجاد گردد ، مانند آنچه در منهتن نیویورک شاهد آن هستیم. بنابراین در جهت هر چه پر رونق تر و کامل شدن این پروژه از بزرگان معماری جهان چون لویی کان و کنزو تانگه دعوت به عمل آمد و حتی لویی کان چندی قبل از مرگش به ایران سفری داشت و اتودهای اولیه ای برای آن طرح کرد. با فرا رسیدن انقلاب این پروژه ها مسکوت ماند و پس از چند سال از آنجایی که تهران از شهرهای آلوده در جهان به حساب می آید، توجه به این کمربند سبز هر چه بیشتر حائز اهمیت قرار گرفت، بنابراین مقرر گردید در این منطقه بجای ساختمان های اداری و تجاری، فضای سبز حفظ شود و این منطقه تبدیل به مرکزی تفریحی و فرهنگی شود. هرچند ساختمان های بلند مرتبه بسیاری در آن به چشم می خورد ، ولی اقداماتی هم در جهت ایجاد فضای سبز نیز به چشم می خورد. در همین راستا، پروژه حاضر در نظر دارد فضایی فرهنگی، تفریحی و تجاری را در کنار پارک آب و آتش ایجاد کند تا محلی باشد که در کنار ساختمانی اداری که نیاز اساسی منطقه بود، به زیبایی های پارک نیز آسیبی وارد نکند. بنابراین در طراحی انجام گرفته برای این پروژه توجه اساسی ایجاد ساختمانی بود که خود چون تپه ای فضاهای مورد نظر را زیر پوشش قرار دهد و با شیبی که دارد از ارتفاع و منظر بلند برج اداری نیز بکاهد. بسیاری از فضاهای مورد نظر این پروژه در زیر زمین قرار گرفته اند.

سایت پروژه همان طور که در تصویر دیده می شود، از مساحتی نزدیک بر 12800 متر مربع برخوردار است و از شمال به بزرگراه حقانی، از جنوب و شرق به پاک آب وآتش و از غرب به خیابان دیدار مشرف است. بنا براین یکی از مسیر های اصلی برای کسانی که به پارک آب و آتش می خواهند بروند و یا می خواهند به سمت پارک طالقانی و مترو حقانی حرکت کنند، می تواند به حساب آید.

در طراحی این مجموعه شیب تپه مذکور از حقانی آغاز می شود و به پارک آب وآتش به سمت بالا حرکت می کند تا دید مناسبی را برای مراجعین ایجاد کند و با شکستهایی که در بدنه آن اتفاق افتاده، حس دعوت کنندگی لازم و دیدهای مناسب به مناظر اطراف ایجاد شده است. در جهت شرقی-غربی این مجموعه مسیری مستقیم برای سهولت دسترسی به سمت پارک ایجاد شده و به گونه ای است که فرد با ورود به مجموعه در مسیری مشخص حرکت کرده و به تمام قسمت ها می تواند مراجعه کند و از سمت دیگر خارج شود.